บทที่ 11 十一
"ห้องไหน" เสียงทุ้มต่ำถามอย่างไม่สบอารมณ์ ใบหน้าของเนี่ยนเจียงแดงก่ำด้วยความโกรธ มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่นจนเห็นเส้นเลือดชัด
"ช่างมันเถอะ เขาคงไม่ตั้งใจ" ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยแล้วมองไปที่ชุดพละที่เนี่ยนเจียงถืออยู่
"ยังไง!! นี่น่ะเหรอที่ไม่ตั้งใจ เปียกตั้งแต่หัวยันเท้า" สีหน้าของเนี่ยนเจียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ในขณะที่มือส่งชุดพละให้กับซีฮัน
"..." ซีฮันไม่ได้พูดอะไร เขารับชุดพละจากมือเนี่ยนเจียงแล้วเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ วันนี้เขาดวงไม่ดีเองที่มาเจอกลุ่มนี้ กลุ่มที่เป็นลิ่วล้อของเหยาเอิน
"วันนี้เราต้องไปงานเลี้ยงกับแม่ คงไม่ได้กลับพร้อมกับนายนะซีฮัน" เนี่ยนเจียงพูดขึ้นที่หน้าประตูห้องน้ำ ในขณะที่ซีฮันกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่
"อืม นายไปเถอะเรากลับเองได้ เราบอกนายหลายครั้งแล้วนะ" เนี่ยนเจียงระบายยิ้มบาง ๆ เมื่อได้ยินคำตอบพร้อมกับแววตาที่เปลี่ยนไปกลายเป็นความเป็นห่วงเข้ามาแทนที่
นับตั้งแต่ลุงหรานเสียไป ไม่กี่เดือนต่อมาเหตุการณ์แบบนี้มักจะเกิดขึ้นกับซีฮันบ่อยครั้งไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเพราะใคร จะทำยังไงได้ นอกเสียจากเขาต้องทนให้ได้เพื่อรอวันที่เขาบรรลุนิติภาวะ เขาก็จะเป็นอิสระตามพินัยกรรมที่ลุงหรานเขียนไว้ ราวกับว่าลุงหรานรู้ดีว่าถ้าเขาไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้วซีฮันคงอยู่ในคฤหาสน์นี้ด้วยความกล่ำกลืนฝืนทนและมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ
โรงเรียนxx เป็นโรงเรียนเอกชนที่มีลูกหลานของคนชั้นสูงเรียนอยู่เสียส่วนใหญ่หรือไม่ก็เป็นครอบครัวที่ร่ำรวยเป็นนักธุรกิจแนวหน้าของประเทศ ยิ่งกลุ่มที่แกล้งซีฮันเป็นลูกของท่านประธานบริษัทใหญ่ทำให้เหล่าอาจารย์ทำเป็นไม่รู้เรื่องและยอมอ่อนข้อให้กับกลุ่มนี้มาตลอด
ชุนยืนพิงต้นไม้ใหญ่ที่อยู่นอกรั้วของโรงเรียน เพื่อรอเวลาที่โรงเรียนเลิกที่เหลืออีกไม่ถึงสิบนาที ในขณะที่หยินเทียนเอารถขึ้นมาจอดที่ทางเท้าคนเดิน แล้วขึ้นไปนั่งอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองที่ดับเครื่อง เขามองไปที่เพื่อนสนิทของตนเองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจก่อนจะพูดออกไป
"ความจริงมึงมาคนเดียวก็ได้นะชุน"
"เออน่า! บ่นจัง" ชุนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังนัก
"แล้ววันนี้มึงไม่ทำงานพิเศษหรือไง"
"วันนี้พี่เค้าบอกว่ามีงานนอกเลยให้กูหยุดหนึ่งวัน...มาแล้ว" ชุนตอบหยินเทียนในขณะที่สายตาไม่ได้ละไปจากหน้าประตูโรงเรียนเลยแม้แต่นิดเดียวจนกระทั่งซีฮันเดินออกมา และมันทำให้ชุนแปลกใจเล็กน้อยว่าทำไมตอนนี้ใส่ชุดพละในเมื่อตอนเช้าซีฮันใส่ชุดนักเรียน หรือว่าครูให้วิ่งในช่วงเย็น เป็นคำถามอยู่ในใจของชุน
หยินเทียนลุกขึ้นจากเบาะมอเตอร์ไซค์แล้วยืนที่ข้างๆ ตัวรถของตนเองแล้วมองชุนที่กำลังเดินไปหาเด็กผู้ชายคนนึงที่มีหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างผอมชะลูด ยิ่งเดินมาใกล้ ๆ ยิ่งเห็นชัดว่าจมูกโด่งสวยปลายจมูกเชิดรั้นหน่อย ๆ ดวงตากลมโต เรียวปากได้รูปสวยมีโครงหน้าราวกับลูกครึ่งไม่ผิด
"ซีฮัน ทำไมใส่ชุดนี้ล่ะเมื่อเช้า..." สายตาคมไล่มองร่างบางตั้งแต่รองเท้าจนถึงเสื้อพละและมันทำให้เขารู้ว่า มันไม่น่าจะใช่ในอย่างที่เขาคิดในตอนแรก
"พี่ชุน? มาทำอะไรแถวนี้ครับ" ซีฮันไม่สนใจกับคำถาม เขาเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่อง
"อ๋อ...พี่ผ่านมาแถวนี้พอดี ให้พี่ไปส่งนะ"
"อย่าดีกว่าครับ ผมเกรงใจ" ชุนไม่ฟังเสียง เขายื่นมือไปดึงกระเป๋าเป้ออกจากบ่าทั้งสองแล้วเอาไปสะพายเอาไว้ที่ด้านหน้าของตัวเอง แล้วเดินกลับมาที่รถมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่บนทางเท้า และมันทำให้ซีฮันจำใจเดินตามชุนไปจนถึงที่รถมอเตอร์ไซค์ด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ
"นี่เพื่อนพี่ ชื่อหยินเทียน หยินเทียนนี่น้องซีฮัน"
"อ่าครับ ยินดีที่ได้รู้จักน้องซีฮันนะครับ" หยินเทียนก้มศีรษะเล็กน้อยอย่างงงๆ
"เช่นกันครับ" ซีฮันตอบกลับหยินเทียน แล้วหันไปมองชุนที่กำลังเดินไปที่รถมอเตอร์ไชค์คันหนึ่งที่จอดอยู่ใกล้ๆ กัน
"ขึ้นมาเร็วเข้า" ชุนสตาร์ทรถแล้วหันไปเรียกซีฮัน
หยินเทียนมองการกระทำของเพื่อนตนเองอย่างไม่เชื่อสายตา เพราะชุนไม่เคยให้ใครนั่งซ้อนท้ายหรือให้ใครยืมมอเตอร์ไซค์เลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะมอเตอร์ไซค์คันนี้ชุนได้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เขาหามาเองกับมือจึงเป็นธรรมดาที่จะหวงมาก แต่กับเด็กคนนี้...
"แต่ผมไม่มีหมวก" เมื่อชุนได้ยินเขาจึงถอดหมวกกันน็อกของตัวเองแล้วเอาให้กับซีฮัน
"หมดข้ออ้างแล้วนะ" น้ำเสียงที่พูดออกมามันมาพร้อมกับรอยยิ้ม ที่แม้แต่หยินเทียนก็ใช่ว่าจะได้เห็นง่ายๆ
"..." วันนี้ซีฮันไม่มีเรี่ยวแรงที่จะเถียงหรือพูดอะไร เขาได้แต่ทำตามที่ชุนบอกอย่างไม่เต็มใจ
"พรุ่งนี้เจอกันที่มหาลัยนะ" ชุนหันไปบอกเพื่อนสนิทพร้อมกับยักคิ้ว
"เออ!!" ถึงแม้จะบ่นเพื่อนในใจแต่หยินเทียนก็ยิ้มกลับไปให้กับชุน เห็นทีพรุ่งนี้ต้องสอบสวนกันยาว ๆ
ชุนหันหน้าไปบอกกับซีฮันอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยน "เกาะเอวพี่ได้นะแต่พี่จะไม่ขี่เร็วหรอก"
ซีฮันยังคงมีสีหน้าที่เรียบเฉยในขณะที่มือของซีฮันจับแค่ปลายเสื้อเชิ้ตนักศึกษาเอาไว้ทั้งสองข้าง เหยียนชุนสัมผัสได้ถึงการโดนเหนี่ยวรั้งเล็กน้อยที่เสื้อ และมันทำให้เขายกยิ้มมุมปากแววตาแปรเปลี่ยนเป็นประกาย หัวใจเริ่มรู้สึกถึงความพองโตอย่างไม่รู้สาเหตุชุนได้แต่คิดว่าเขาคงจะถูกชะตากับซีฮันและอยากจะสนิทกับซีฮันเท่านั้น น่าแปลกที่มันเกิดขึ้นกับเด็กผู้ชายคนนี้แค่คนเดียวจะเป็นไปได้ไหมว่าเขากำลังรู้สึกกับเด็กคนนี้
.........
ส่งท้ายตอนที่11
เป็นการตกหลุมรักโดยที่ไม่รู้ตัว ส่วนเนี่ยนเจียงก็เป็นห่วงเพื่อนคนนี้อย่างสุดหัวใจ
1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ
